Το Δίλημμα (Η πρώτη μου δημοσίευση)

Επιτέλους, μετά από 49 χρόνια (!) αποφάσισα να αναζητήσω - και να πάρω στα χέρια μου αντίγραφό του – το πρώτο δημοσιευμένο μου κείμενο.

Ο πρωτάρης εραστής με τις… σφαλιάρες

Δικηγόρος επιτυχημένος ο κύριος Αλέξανδρος. Επιτυχημένος και κονομημένος, χάρη στην δουλειά του αλλά και στην γερή προίκα που πήρε όταν αποφάσισε να βγάλει το «τομάρι» του σε πλειστηριασμό.

Όχι, ο Παν δεν πεθαίνει!

Τριάντα τρεις μέρες. Ναι, τριάντα τρεις, μετρημένες μία προς μία από τότε που άρχισα να νιώθω πρακτικά ξένος στον τόπο μου. Τότε που άρχισε να λειτουργεί το εργοστάσιο λιπασμάτων.

Ο πραματευτής

Ο Μάνθος ήτανε πραματευτής. Δηλαδή φόρτωνε, σε μια παλιά κλούβα Φολκσβάγκεν κατσαρολικά, κουταλομαχαιροπήρουνα, ποτήρια, βάζα, γενικά είδη νοικοκυριού, είχε και κάποιες ρόμπες για τις γριές, μαντήλες, κάτι σκούπες, φαράσια κ.τ.λ. και κίναγε για τα απρόσιτα στις συγκοινωνίες χωριά, να πουλήσει.

Η αυθόρμητος ομολογία

Ο Μοίραρχος Ιωάννης Λεβεντογιαννάκος, έπινε τον πρωινό του καφέ, βαρύν γλυκόν με πέντε φουσκάλες - όπως του άρεσε - και σε χοντρό φλιτζάνι, με θέα την θάλασσα, που απλωνόταν καταγάλανη και ήρεμη κάτω από έναν λαμπερό ήλιο, μπροστά από το γραφείο του.

Ρακοσυλλέκτης άνευ… πτυχίου & μεταπτυχιακού

 

Σε μια εποχή που μας μαθαίνουν πως για να πάμε μπροστά χρειάζονται πτυχία και μεταπτυχιακά, είναι κάποιοι άνθρωποι που ξέρουν να επιβιώνουν έχοντας ως μοναδικό εφόδιο την ευστροφία του μυαλού τους, ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε επίπεδο μόρφωσης.

Ο Πορδαλαριάς

 

Όνομα: Κωνσταντίνος Λιάπης του μάστρο Θωμά και της κυρά Γιαννούλας, ετών 48. Οικογενειακή κατάσταση: Μόνος κι έρημος, κοινώς μαγκούφης.

Κομπίνα με τον… τζόγο

 

Ήταν μια εποχή που από την μια απαγορευόταν ο ιδιωτικός τζόγος και από την άλλη υπήρχε μεν ο κρατικός αλλά και αυτός ήταν περιορισμένος. Λαϊκό και Εθνικό λαχείο, την Πρωτοχρονιά το λαχείο Συντακτών, το ιπποδρομιακό ΣΟΥΗΠΣΤΕΗΚ και το ΠΡΟΠΟ.

Γιατί έφτασε λειψό, το μύρο των Μάγων στον Χριστό;

 Η μέρα έφευγε γρήγορα, δίνοντας τη θέση της στις σκιές της νύχτας, καθώς το καραβάνι, που είχε βρει, στο πρώτο φως της αυγής, φιλόξενη στέγη στις σκηνές των Βεδουΐνων, ετοιμαζόταν να πάρει ξανά τον δρόμο του. Ο νεότερος από τους επικεφαλής, ο Βαλτάσαρ ο Αιθίοπας, επιστατούσε και έδινε τις τελευταίες οδηγίες.

Τα Χριστούγεννα του ληστή (Διήγημα)

Το κρύο είχε έρθει νωρίς εφέτος, σα να θελε να ξεσυνεριστεί τα τόσα στραβά που είχανε βρει όσους έμεναν σ’ αυτόν τον ξεχασμένο απ’ το Θεό και το γκουβέρνο τόπο. 

Ανάσταση ψυχών και σωμάτων (Πασχαλινό)

Τον τελευταίο καιρό δεν τα πολυκαταφέρνω με τον βραδινό τον ύπνο. Θες γιατί τα μεσημέρια, αμέσως μετά το φαγητό, γέρνω στην πολυθρόνα και κοιμάμαι κανά δυό ώρες, θες γιατί τον Οκτώβρη κλείνω τα ογδόντα και λένε πως οι γέροι δεν κοιμόμαστε πολύ;

Στο μνήμα του Ρωμιού (Ιστορικό Διήγημα)

Πρωί Κυριακής, αρχές Σεπτέμβρη του 1995. Το καραβάκι από τη Μυτιλήνη έδεσε στην πολύβουη αποβάθρα, στο Αϊβαλί, και οι ανυπόμονοι επιβάτες του ξεχύθηκαν σε όλο το μήκος της παραλίας. Τελευταία, χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη, κατέβηκαν δυο άτομα, δυο γυναικείες φιγούρες. Μια ηλικιωμένη κυρία, που κρατιόταν από το χέρι ενός κοριτσιού, που θα ‘ταν δεν θα ‘ταν οκτώ χρονών.

Από την Αργολίδα, Έλληνες εργάτες στα Τίρανα!

Ο Αρμπέν και ο Σελίμι κάθονταν σε μιαν άκρη στην πλατεία Σκεντέρμπεη, στα Τίρανα και κλαίγανε τη μοίρα τους. Μόλις είχαν ανάψει ένα τσιγάρο, το κέρασε ο Σελίμι, που είχε δουλέψει την προηγουμένη και είχε πάρει μερικά ευρώ. Τι πήρε, δηλαδή, 12 ευρώ και δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ στο νέο MΑLL που έχτιζε μια τούρκικη εταιρεία. Ο Αρμπέν ήταν τρεις μέρες χωρίς δουλειά…

Βοηθός σερβιτόρου στ’ Ανάπλι – Οι οδηγίες

Ο Αποστόλης, ετών τριάντα και κάτι ψιλά, δεν ήταν παιδί – παιδί τρόπος του λέγειν – που θα αποτολμούσες να τον παρουσιάσεις σε κάποιο κύκλο «καθώς πρέπει» ανθρώπων, με την ελπίδα πως δεν θα σε εκθέσει. Μόνο αν είχες άγνοια κινδύνου. 

Ο Τούρκος πρόξενος

Ναύπλιο, αρχές Αυγούστου. Η άπνοια έκανε αισθητή από νωρίς την παρουσία της στην πόλη και ο αστυνόμος Γιώργος Χρόνης, Διοικητής Ασφαλείας Ναυπλίου, έπινε τον πρωινό του καφέ στο γραφείο του, με τη συντροφιά του φίλου του, συνταξιούχου εγκληματολόγου Γιώργου Χατζή, όταν χτύπησε η πόρτα. Στο άνοιγμά της ήταν ο αξιωματικός υπηρεσίας, ο Φίλιππας, συννεφιασμένος.

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Ο Τάσος, ο καφετζής, έφτασε όπως πάντα στην ώρα του, ν’ ανοίξει αχάραγα τον καφενέ, που βρισκόταν σε μια γωνιά της μικρής πλατείας. Ήδη απ’ έξω ήσαν καθισμένοι, να τον προσμένουν, τα πρώτα μαστόρια, που είχαν για πιάτσα το μαγαζί.

Μεσ' στο υπόγειο καπηλειό - Μια εποχή που πέρασε...

Είχε μπει για καλά ο Οκτώβρης, που κράταγε ζεστός εφέτος. Ο Βάγγος, ο ταβερνιάρης, ένας απ’ τους πολλούς της αγοράς, δεν ήτανε στα κέφια του απόψε. Και δεν είχε και λόγο να είναι. Το απόγευμα που άνοιξε, μετά από δυο ώρες που έγειρε να κοιμηθεί πίσω από τον πάγκο το μεσημέρι, που τράβηξε σε μάκρος λόγω της λαϊκής, ξεκίνησε με ανάποδο ποδαρικό.