Πουτάνα θάλασσα βλέπεις βλάχο και γελάς!

Δεν είναι και τόσο μακρινή η εποχή, που οι τσοπαναραίοι από τα ορεινά, μόλις πιάνανε τα πρώτα κρύα στα βουνά, φορτώνανε τα απαραίτητα υπάρχοντά τους στα μουλάρια και κίναγαν με τα κοπάδια τους να κατεβούνε στα χειμαδιά.

Τι κάνει ο σκόρος στα μάλλινα μαγιό;

Μέχρι τον 18ο αιώνα οι άνδρες κολυμπούσαν γυμνοί. Το 1737 στην Αγγλία αυτό απαγορεύτηκε στους άρρενες άνω των 10 ετών. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι άνδρες κολυμπούσαν με ρούχα που έμοιαζαν με τα εσώρουχά τους. Ανοιχτόχρωμα, μονότονα, φαρδιά και μακριά, κατασκευασμένα από μαλλί, που έχει την ιδιότητα να κρατάει λιγότερο νερό και είναι περισσότερο ελαστικό από τα βαμβακερά υφάσματα.

Ο κουμπάρος, η κουμπάρα και μια… κόφα!

Ήταν κάποτε που ο κόσμος επικοινωνούσε μεταξύ του πιο άμεσα, πιο ανθρώπινα, με τις αθώες πλάκες και με τα πειράγματα. Τότε που υπήρχαν ακόμα σπίτια χαμηλά, φτωχικά μεν αλλά που έκρυβαν μέσα τους ψυχή. Πού τα καφενεία σέρβιραν καφέ φτιαγμένο στο μπρίκι, σε διάφορες παραλλαγές, βαρύ γλυκό, ναι και όχι, γλυκύ βραστό με τόσες φουσκάλες, κ.λ.π.

«Μάτι» και φαντασιώσεις στις καμπίνες

Να είσαι αγόρι στη μετεφηβική ηλικία, να είναι η εποχή συντηρητική – ούτε γκομενάκι ούτε και καμιά τσόντα της προκοπής για να ξεδώσεις – να είναι καλοκαίρι και η νεανική τεστοστερόνη, φρέσκια και σε περίσσευμα, να τρέχει στο αίμα «ποτάμι» και να μην τολμάς να κυκλοφορήσεις δημοσίως με το σλιπ ή το μαγιό, λόγω του ότι είσαι συνεχώς στο… «παρουσιάστε»! Άντε να σε δει η μάνα σου, η γιαγιά ή καμιά γειτόνισσα κουτσομπόλα… Να ξαπλώνεις σκεπασμένος με το σεντόνι και να σηκώνεις… αντίσκηνο!

Μπατίρηδες, τσιγγούνηδες, καρμίρηδες...

Το χρήμα είναι μέσον, ανάγκη ή αυτοσκοπός; Ένα αιώνιο ερώτημα, όπου υπάρχουν διάφορες απαντήσεις.

Η πλατεία του Αγίου Πέτρου και οι πλάκες της

«Ρε φίλε, η Δαλαμανάρα δεν είναι χωριό. Δεν έχει πλατεία. Τα χωριά έχουνε την πλατεία τους, όπου συναντιέται ο κόσμος στη σχόλη, τα λένε και ξεδίνουν!» μου πέταξε ένας φίλος προχθές στην κουβέντα.

Το θέμα είναι υπό έλεγχον!

Ο φίλος μου ο Νάσος είναι συνταξιούχος δικηγόρος. Ως άνθρωπος είναι κι αυτός όπως είμαστε όλοι μας, με τα καλά του και τα στραβά του. Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτόν, τα στραβά του δεν επιβαρύνουν κανέναν άλλον παρά μόνον τον ίδιο, στην τελική… Και απ’ όλα τα κουσούρια που έχει, η ισχυρογνωμοσύνη του είναι το μεγαλύτερο, που δεν τον αφήνει να δει κάποια πράγματα όπως είναι. Και την πληρώνει…

Ελληνογάλλος χοροδιδάσκαλος εκ… Βόλου

Ο Δημήτρης Μ., είχε πολεμήσει στη Μικρασία. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο Βόλο, όπου είχε μεγαλώσει. Δουλειές δεν υπήρχαν εκεί και κάποια στιγμή αποφάσισε να ψάξει τους συγγενείς του, που έμεναν στο Ναύπλιο. Όμως, ούτε στο Ναύπλιο εύρισκε δουλειά.