Είναι κάποια στερεότυπα, που κάποιοι κάποτε με αυτά χαρακτήριζαν κάποιες πόλεις και έκτοτε έμειναν και επαναλαμβάνονται κατά καιρούς και κατά κόρον. Όπως αυτό που χαρακτηρίζει την Θεσσαλονίκη ως… ερωτική πόλη. Και σ’ αυτό σκοπεύω να αναφερθώ στο παρόν σημείωμα, μέσα από προσωπικές εμπειρίες.
Μέσα δεκαετίας του 70 και φθάνει ο νέος φοιτητής στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Τότε που ο σιδηρόδρομος θεωρείτο ασφαλές μέσο… Παίρνει τις βαλίτσες του και προχωρεί στον σταθμό των αστικών συγκοινωνιών. Τον γλυκοκοιτά μια κοπελιά και επιδιώκει να του πιάσει κουβέντα.
«Τι στο καλό, ακόμα δεν έφτασα και μού την πέσανε;» αναρωτήθηκε. «Δεν βαριέσαι, θα έχω πολλές ακόμα ευκαιρίες» σκέφτηκε και την αγνόησε. Ο συγκεκριμένος έπιασε, τελικά, γκόμενα μετά από… δυο χρόνια και ήταν από τις Σέρρες…
Άλλη μια φορά καταφθάνει στο διαμέρισμα που μέναμε καινούργιος φοιτητής, έμπλεος ενθουσιασμού και πριν καλά - καλά ξεφορτωθεί τις αποσκευές του άρχισε να μας διηγείται:
«Μάγκες, ακόμα δεν έφτασα και έκλεισα ραντεβού με ένα φίνο γκομενάκι!».
«Πού ρε, τυχεράκια;».
«Μου είπε αύριο το απόγευμα να βρεθούμε στην διασταύρωση Τσιμισκή και Εγνατίας!».
Πού να ήξερε ο ταλαίπωρος πως οι δυο δρόμοι είναι… παράλληλοι και δεν συναντιούνται πουθενά!
Και μια προσωπική εμπειρία. Δεύτερη χρονιά φοιτητής και χαρμάνης για γυναικεία συντροφιά, βλέπω μια αγγελία στο περιοδικό ΦΑΝΤΑΖΙΟ, στις στήλες αλληλογραφίας, από μια Θεσσαλονικιά μαθήτρια έκτης Γυμνασίου (σ.σ. Λύκειο έγινε την σχολική χρονιά 1976 - 77). Πιάνω και φτιάχνω μια προσεγμένη επιστολή για να ξεκινήσει η επικοινωνία και την αποστέλλω.
Δεν πέρασαν πολλές μέρες, όπου καθημερινά αναζητούσα απαντητικό γράμμα στο ταχυδρομικό κουτί, που πήρα απάντηση. Απάντηση, που μάλιστα, δεν περιοριζόταν στην έναρξη αλληλογραφίας και σε ανταλλαγή απόψεων αλλά προχωρούσε παραπέρα και μού έκλεινε ραντεβού έξω από γνωστό φροντιστήριο της Εγνατίας, την ώρα – όπως μου έγραφε – σχόλαγαν.
Να πετάω στα ουράνια εγώ, ξυρίστηκα, κουρεύτηκα, μέχρι που έκανα και μπάνιο. Κάτι που ως φοιτητής δεν το πολυσυνήθιζα…
Την συγκεκριμένη ώρα βρισκόμουν έξω από το φροντιστήριο, καθώς τα τμήματα είχαν αρχίσει να σχολάνε. Προσπάθησα να την εντοπίσω, βάσει των χαρακτηριστικών που μου έγραφε στην επιστολή, όμως άκρη δεν έβγαζα. Ρώτησα κάποιες μαθήτριες αν ήσαν στο ίδιο τμήμα, όμως δήλωναν άγνοια και με παρέπεμπαν σε επόμενα τμήματα, που έκαναν ακόμα μάθημα…
Τελικά, αφού σχόλασαν όλα τα τμήματα και είχε περάσει μιάμιση ώρα, το φροντιστήριο έκλεισε. Επέστρεψα στο δωμάτιό μου απογοητευμένος.
Μετά από καιρό έμαθα πως την απαντητική επιστολή μού την είχε στείλει ο συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο και φοιτητής του Πολυτεχνείου Τάκης Π…
Αυτά τα ολίγα βιωματικά από την… ερωτική πόλη, που, όμως, τόσα χρόνια μετά, δεν παύω να είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της.
Γιώργος Ν. Μουσταΐρας
