Να είσαι αγόρι στη μετεφηβική ηλικία, να είναι η εποχή συντηρητική – ούτε γκομενάκι ούτε και καμιά τσόντα της προκοπής για να ξεδώσεις – να είναι καλοκαίρι και η νεανική τεστοστερόνη, φρέσκια και σε περίσσευμα, να τρέχει στο αίμα «ποτάμι» και να μην τολμάς να κυκλοφορήσεις δημοσίως με το σλιπ ή το μαγιό, λόγω του ότι είσαι συνεχώς στο… «παρουσιάστε»! Άντε να σε δει η μάνα σου, η γιαγιά ή καμιά γειτόνισσα κουτσομπόλα… Να ξαπλώνεις σκεπασμένος με το σεντόνι και να σηκώνεις… αντίσκηνο!
Το χρήμα είναι μέσον, ανάγκη ή αυτοσκοπός; Ένα αιώνιο ερώτημα, όπου υπάρχουν διάφορες απαντήσεις.
«Ρε φίλε, η Δαλαμανάρα δεν είναι χωριό. Δεν έχει πλατεία. Τα χωριά έχουνε την πλατεία τους, όπου συναντιέται ο κόσμος στη σχόλη, τα λένε και ξεδίνουν!» μου πέταξε ένας φίλος προχθές στην κουβέντα.
Ο φίλος μου ο Νάσος είναι συνταξιούχος δικηγόρος. Ως άνθρωπος είναι κι αυτός όπως είμαστε όλοι μας, με τα καλά του και τα στραβά του. Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτόν, τα στραβά του δεν επιβαρύνουν κανέναν άλλον παρά μόνον τον ίδιο, στην τελική… Και απ’ όλα τα κουσούρια που έχει, η ισχυρογνωμοσύνη του είναι το μεγαλύτερο, που δεν τον αφήνει να δει κάποια πράγματα όπως είναι. Και την πληρώνει…
Ο Δημήτρης Μ., είχε πολεμήσει στη Μικρασία. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο Βόλο, όπου είχε μεγαλώσει. Δουλειές δεν υπήρχαν εκεί και κάποια στιγμή αποφάσισε να ψάξει τους συγγενείς του, που έμεναν στο Ναύπλιο. Όμως, ούτε στο Ναύπλιο εύρισκε δουλειά.
Τα αγόρια στην εποχή μας, μισό αιώνα πίσω, δηλαδή, γίνονταν άντρες όταν εγκατέλειπαν την σιγουριά της οικογενειακής στέγης. Και αυτό συνέβαινε είτε με το να υπηρετούν στον στρατό είτε μπαίνοντας σε κάποια ανώτατη ή ανώτερη σχολή μακριά από τον τόπο τους.
Τον Μήτσο, τον φίλο μου, άνθρωπο «περπατημένο» στην πιάτσα και ειδικά τη νύχτα, ήταν κάτι μέρες που τον έτρωγε η περιέργεια. Έβλεπε τον γεροντόμαγκα, που έμενε πάνω από το μαγαζί του, να φεύγει καθημερινά έχοντας παρέα έναν άλλον γεροντόμαγκα, παλιό ρεμπέτη, που έκανε τις διακοπές του στην περιοχή, μαζί με κάποιον άγνωστο νεαρό.