Μέχρι τον 18ο αιώνα οι άνδρες κολυμπούσαν γυμνοί. Το 1737 στην Αγγλία αυτό απαγορεύτηκε στους άρρενες άνω των 10 ετών. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι άνδρες κολυμπούσαν με ρούχα που έμοιαζαν με τα εσώρουχά τους. Ανοιχτόχρωμα, μονότονα, φαρδιά και μακριά, κατασκευασμένα από μαλλί, που έχει την ιδιότητα να κρατάει λιγότερο νερό και είναι περισσότερο ελαστικό από τα βαμβακερά υφάσματα.
Τα πηγάδια, πριν εξαπλωθεί ο ηλεκτρισμός και μπουν ηλεκτροκινητήρες, όπου με το πάτημα ενός κουμπιού το νερό ανεβαίνει με σωλήνες στην επιφάνεια για να ποτιστούν τα χωράφια, δούλευαν με πετρελαιοκινητήρες. Πριν, όμως, από αυτή την τεχνολογική πρόοδο η δουλειά γινόταν με τα μαγγανοπήγαδα.
Στο Μέρμπακα, στο πέρα ρέμα, όπου ήταν και το σπίτι του, είχε το μαγερείο ο μπάρμπα Παναής ο Μερμίγκης. Σαράντα πέντε χρόνια στην Αμερική μετανάστης, όπως οι περισσότεροι Έλληνες τότε έμαθε και δούλευε μάγειρας. Πολύ καλός σε όλα του, το έφεραν οι περιστάσεις και εξειδικεύτηκε στην Μεξικάνικη κουζίνα.
Ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής (1853 – 1919) είχε αγαπημένο του στέκι το καφενείο «Το Ωρολόγιον» του Αναστασίου Κομ(ν)ηνού, που βρισκόταν στον Πειραιά, στο ισόγειο του παλαιού Δημαρχείου (το γνωστό «Ρολόι του Πειραιά») (φωτο).
Πολλοί από τους μεγαλύτερους θα θυμούνται μια ταινία του 1969, αναφορά στις κοινωνικές συνέπειες του Κραχ του ’29, με τίτλο «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Κάποιοι θα την έχουν δει.
Το 1492 οι Καθολικοί βασιλείς Φερδινάνδος της Αραγωνίας και Ισαβέλλα της Καστίλλης κατέλαβαν την Γρανάδα, το τελευταίο Ισπανικό έδαφος που κατείχαν οι Άραβες στην Ισπανία. Και με την φόρα που είχαν πάρει πέρασαν απέναντι, στις ακτές του Μαρόκου, όπου πήραν κάποια κομμάτια, για να τους βρίσκονται...
Γεννημένος το 1899, στην Δαλαμανάρα του Άργους, πενήντα μέτρα από το πατρικό μου σπίτι, ο Μίμης Μουσταΐρας του Πέτρου, ήταν γνωστός και με το παρανόμι «Τσιμπλής», για να τον ξεχωρίζουν από τον συνεπώνυμο δεύτερο ξάδερφό του και αδερφό του πατέρα μου Μίμη, γεννημένο το 1895, γνωστόν και ως «Κοκκίνη».
