Υπεύθυνος Αναρρωτηρίου Τάγματος Πεζικού

Φαντάρος πήγα στα εικοσιέξι μου, καθότι είχα αναβολή λόγω σπουδών. Όχι ότι πήρα το πτυχίο αλλά επειδή κινδύνεψα να κηρυχθώ ανυπότακτος, μια που είχα κάπου δυο χρόνια να δώσω μαθήματα…

Λόγω σπουδών στην Κτηνιατρική με έστειλαν στο Υγειονομικό στην Άρτα, απ’ όπου έφυγα Λοχίας, πρώτα για το 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών και μετά για το 561 Τ.Π. στην Θέρμη, έξω από την Θεσσαλονίκη.

Εκεί, ομολογώ πως πέρασα «ζωή και κότα». Κατ’ αρχάς ήμουνα υπεύθυνος του Αναρρωτηρίου, όπου και κοιμόμουν, σε ανακλινόμενο κρεβάτι με άσπρα σεντόνια και το αρθρωτό φως του ιατρείου στο κομοδίνο πλάι μου. Πασάς στα Γιάννενα!

Δυο φορές χρειάστηκε να πάρω ιατρική πρωτοβουλία. Την πρώτη, την σοβαρή, όταν αντιλήφθηκα φαντάρο να έχει πάθει δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα σε άσκηση και προλάβαμε να τον μεταφέρουμε στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Την δεύτερη όταν έκανα διάγνωση κρυολογήματος σε καραβανά υπολοχαγό και του πρότεινα να του κάνω ένεση. Μου το ξέκοψε, όμως, αμέσως ευγενικά:

«Για μουλάρι με πέρασες;».

Γενικά, η θητεία μου έβαινε καλώς, μόνο μια φορά κινδύνεψα. Ήταν η μέρα που έχοντας μαζί μου μια κασέτα με ρεμπέτικα του Στράτου Παγιουμτζή θέλησα να την ακούσω στο κασετόφωνο του συνάδελφου που ήταν υπεύθυνος του τηλεφωνείου δίπλα μου, καθώς και για τα ηχητικά του τάγματος (και εκείνη την ώρα απουσίαζε). Έχω βάλει, λοιπόν, να παίζει το τραγούδι «Μοίρα με καταδίκασες σαν τον βαρυποινίτη» και πάνω στο μεράκλωμα ακούω να χτυπούν απ’ έξω τα παντζούρια του παραθύρου και κραυγές:

«Κλείσ’ το ρε μαλάκα!».

Τι είχε συμβεί; Μη γνωρίζοντας την συνδεσμολογία των συστημάτων, καθώς έπαιζε το κασετόφωνο το τραγούδι αυτό ακουγόταν από τα μεγάφωνα σε όλο το τάγμα!

Άλλο ένα άξιο αναφοράς περιστατικό συνέβη όταν ακολούθησα ως υγειονομικός κλιμάκιο που θα προετοίμαζε τον χώρο για χειμερινή άσκηση στον Χολομώντα της Χαλκιδικής. Είχαμε πάει μια εβδομάδα πριν να έρθει το υπόλοιπο τάγμα. Μια μέρα ο φαντάρος που θα έκανε ημερήσιο περίπολο, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, ζήτησε να του δώσω το δικό μου όπλο, που ήταν FN FAL Para με αναδιπλούμενο μεταλλικό κοντάκι. Ίσως του ήταν πιο βολικό.

Είχε περάσει κανένα μισάωρο οπότε ακούσαμε δυο πυροβολισμούς. Ο ένας ήταν από κυνηγετικό όπλο και ο άλλος από… FN!

Όταν γύρισε ο συνάδελφος, που ήτανε και λιγάκι… «γειά σου», μάθαμε τι συνέβη.

Καθώς περπατούσε σε ένα ρέμα ένοιωσε να τον σφίγγει «χοντρή» ανάγκη. Πήγε και χώθηκε κάτω από ένα δέντρο για να ανακουφιστεί όταν κάποιος κυνηγός είδε κίνηση χωρίς να δει τον άνθρωπο και έριξε στα τυφλά! Ευτυχώς δεν υπήρξε άλλη επίπτωση πλην της λαχτάρας που του προξένησε αυτόματη κένωση του παχέως εντέρου…

Σε απάντηση, ο χεσμένος φαντάρος έλυσε τον τελαμώνα με τα φυσίγγια, έβαλε ένα στην θαλάμη του όπλου του και έριξε στον αέρα πάνω από το κεφάλι του απρόσεκτου κυνηγού!

……………

Η φωτογραφία είναι από άσκηση, μαζί με συναδέλφους από τον Λόχο Διοικήσεως, λίγες μέρες πριν πάρω το απολυτήριο. Στο χέρι μου κρατάω το FN FAL Para.

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας