Ελληνογάλλος χοροδιδάσκαλος εκ… Βόλου

Ο Δημήτρης Μ., είχε πολεμήσει στη Μικρασία. Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο Βόλο, όπου είχε μεγαλώσει. Δουλειές δεν υπήρχαν εκεί και κάποια στιγμή αποφάσισε να ψάξει τους συγγενείς του, που έμεναν στο Ναύπλιο. Όμως, ούτε στο Ναύπλιο εύρισκε δουλειά.

 Ο Δημήτρης Μ. ήταν ψηλός, όμορφος, καλλιεργημένος, με ωραία φωνή και μουσικές γνώσεις. Έπαιζε και συμπαθητική κιθάρα. Έτσι τον πλεύρισε συμπολίτης του, που λειτουργούσε χοροδιδασκαλείο στο Άργος και του έριξε την ιδέα:

«Τι θα έλεγες να σε εμφανίσω εκεί, μια που δεν σε ξέρουνε, σαν Ελληνογάλλο χοροδιδάσκαλο; Γνώσεις έχεις, κοσμοπολίτικο αέρα έχεις, το Ελληνογάλλος θα τους εντυπωσιάσει, το μαγαζί θα ανεβάσει τις δουλειές του και όλοι θα κονομήσουμε!».

Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε και τελικά το αποφάσισε. Δεν έπρεπε, όμως, με κανένα τρόπο να συνδέσουν την παρουσία του στο Άργος με το Ναύπλιο, γιατί το πράγμα μπορεί να… «βρώμαγε». Γι’ αυτό, δεν θα εμφανιζόταν εκεί με το τρένο, που έκανε το δρομολόγιο ανάμεσα στις δυο πόλεις. Έτσι, τον βάλανε σε μια βάρκα και τον βγάλανε απέναντι, εκεί που είναι σήμερα η Νέα Κίος. Από εκεί τον πήρε μία σούστα και εμφανίστηκε στο Άργος από το «πουθενά».

Τον παρουσίασαν πανηγυρικά στο χοροδιδασκαλείο, όπου του έπλεξαν και το εγκώμιο και όπως είχαν υπολογίσει ο κόσμος άρχισε να συρρέει για να τους διδάξει ο έμπειρος Ελληνογάλλος χοροδιδάσκαλος τους ευρωπαϊκούς χορούς…

Ο Δημήτρης Μ. έπαιζε έξοχα τον ρόλο του. Μιλούσε και με γαλλικό αξάν. Για παράδειγμα, όταν μία δεσποσύνη τον ρωτούσε:

«Τα πάω καλά δάσκαλε;»

Αυτός απαντούσε:

«Καλά τα πάτε αλλά λίγκο πιο αργκά τις στροφές σας».

Μ’ αυτά και μ’ αυτά και με άλλα τέτοια παρόμοια ο «Ελληνογάλλος» χοροδιδάσκαλος είχε μεγάλη επιτυχία. Η πελατεία συνεχώς αυξανόταν και αυτός είχε μια πλειάδα θαυμάστριες μέσα στην καλή κοινωνία της πόλης. Μέχρι που του είχανε φέρει ουκ ολίγα προξενιά! Αυτός, όμως, σοβαρός πάντα έμενε συγκεντρωμένος στον ρόλο του και απέφευγε να δίνει δικαιώματα για σχολιασμό. Α, όλα κι όλα, η δουλειά προηγείτο και ήταν θέμα επιβίωσης εκείνη την εποχή. Χώρια που είχε τον μόνιμο φόβο μην και τυχόν αποκαλυφθεί…

Όπως σχολίαζε, πολλά χρόνια μετά, γέρος πλέον, εκεί που καθόταν σε καφενείο της Πρόνοιας:

«Αν με παίρνανε τότε χαμπάρι οι Αργείτες, θα με φέρνανε κοπανιώντας μέχρι το Ναύπλιο!».

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας